Götusölumaðurinn Erlendur

Mér fannst ég nú ansi heppin að vera í ÞogG í kvöld. Það bankaði upp á hjá okkur maður sem að rétti mér póstkort. Á því stóð að hann vildi bjóða mér upp á handverk. Ég sagði honum bara að ég keypti ekki neitt. Hann vildi samt koma inn og sýna mér. Ég sagði honum aftur að ég myndi ekki kaupa neitt en hann vildi samt sýna mér vörur sýnar. Hann fór fúll en ég kvaddi hann glöð í bragði !!!!

Kaupum ekkert - top tíu listi

Neðst á síðunni okkar setti ég til gamans inn lista yfir "kaupum ekkert tónlist" sem ég fékk að láni á Never Enough? síðunni. Ef þið eigið eitthvað af þessum lögum er ég til í að fá þau lánuð.

Rúna Björg

Hversu mikið er nóg?

Ég var að skoða heimasíðu 'Never Enough?' campaign í Manchester á www.enough.org.uk

Erum við að uppfylla raunverulegri þörf með því að kaupa alla skapaða hluti og eiga allt til alls, nýja útgáfu af hinu og þessu. Eru þetta okkar eigin þarfir eða þarfir annarra? Hver ræður ferðinni í þessu neyslubrjálæði, þegar aðeins lítill hluti mannkyns gengur á meirihluta auðlinda jarðar?
Ég er ekki til í að neita mér um þau þægindi sem ég bý við. Ég vil eiga samskipti við fólkið mitt út í heimi, nota tölvuna, farsímann ... og ferðast, hlusta á tónlist alls staðar að úr heiminum, fara í bíó, keyra mig í matarboðið í Hafnarfirði ...
Til hvers erum við þá með þetta "vesen" í tvo mánuði? Erum við bara að þessu til að pína okkur? - Nei, er það? Erum við að sýnast? – Kannski?
Ég veit alla vega núna - og vissi svo sem áður, en hugsaði ekki um - að ég get verið ansi ánægð með lífið og tilveruna án þess að rjúka til og kaupa nýju útgáfuna af öllum sköpuðum hlutum. Það er allavega þess virði að íhuga hversu mikil efnisleg gæði við þurfum til að láta okkur líða vel.
Það er svo auðvelt að telja okkur trú um að meiri hamingja sé rétt handan við hornið og þangað komumst við með aðeins meiri vinnu, aðeins hærra kaupi (hættuleg umræða í kennarastétt) og aðeins meiri hraða. Það eru allavega nógu margir sem stunda þessa iðju - bæði að auglýsa hamningjuna og að elta hana.
Ég skal ekki segja hvað við gerum eftir þessa tvo mánuði. Kannski hlaupum við niður á Laugaveg og drekkjum okkur í drasli – eða er kominn tími til að meta hvað það er sem gerir okkur hamingjusöm?

Er meira alltaf betra?

Rúna Björg

Presque rien - næstum því ekki neitt

Ég er eins og þið hin, vona ég, dálítið upptekin af þessum nýja hugsunarhætti okkar og finn víða tengingar við "meinlætalífið" - sem mér finnst svo sem ekkert meinlætalíf, heldur kjörið tækifæri til að verja tímanum í það sem mig langar til að gera.

Nema hvað frétt í laugardagsmogganum um sýningu í Nýló, Laugavegi 26, vakti athygli mína. Presque rien - næstum því ekki neitt heitir hún og minnir á að við getum gert svo merkilega hluti úr næstum engu eða með því að gera næstum ekki neitt eða eins og segir í greininni: „Næstum því ekki neitt, það er ekki ekki neitt.“
Hér er umfjöllun um sýninguna af www.nylo.is: „Ætlunarverk sýningarinnar er að afhjúpa svo ekki verði um villst hversu lifandi og öflug hin stöðuga sköpun, sem Robert Filliou var svo kær, er enn hjá listamönnum okkar tíma. Miðpunktur sýningarinnar er listaverkið Poïpoïdrome, sem Robert Filliou og Joachim Pfeufer skildu eftir í Nýló árið 1978. Kringum verkið munu þekktir franskir myndlistarmenn bregða á leik og koma þannig hugmyndinni um "République Géniale" ?("Snilldarlega Lýðveldið") enn lengra, í þágu mannkynsins. Orðatiltæki Fillious, og lykilorð eins og Virkur, Breytilegur, Hreyfing, Orka, Árangur, Nægjusemi, Flæði, Hverfulleiki og Innskot munu leggja undir sig sýningarsvæðið. Sýningin snýst ekki um að fylla rýmið af verkum, heldur að horfast í augu við listsköpunina, í sinni nöktustu mynd, og brosa til hennar, eða ekki. "að gera næstum því ekki neitt, það er það sem listamennirnir gera", hefði Filliou getað sagt.“

Rúna Björg

Þorrinn búinn og góan eftir

Jæja, þá er þorrinn búinn og bara góan eftir.
Það fer kannski að reyna meira á núna. Eða hvað haldið þið?
kv. Helen Sím.

Litlar buddur úr pokum

Mig langaði að sýna ykkur afrakstur örnámskeiðsins sem Gunna hélt í gær í að hekla tösku úr plastpokum. Ég er bara svo skynsöm að byrja á litlum hlutum.
Bláleita buddan er úr einum plastpoka og verður lítil snyrtitaska eða pennaveski eða eitthvað slíkt. Eins og þið sjáið er ég ekki búin en mig langaði að sýna ykkur myndirnar núna. Græna sólgleraugnahulstrið er úr einum Blómavalspoka og tók mig tvö kvöld að hekla.
Kveðja Helen

Leikföng úr "drasli"

Það gengur enn vel, þegar maður fer ekkert í búðir þá er þetta ekkert mál. Ég ætlaði að klippa tré í gær en fann ekki klippur. Var viss um að þær væru á sumarheimilinu. Nú ég hefði sennilega hlaupið út í Byko til að kaupa annað par ef ekki væri fyrir ÞoG !

En það sem að mig langar svo mikið til að deila með ykkur er að ég datt niður á frábæra gjafalausn fyrir 4 ára systurson minn. Ég hafði hugsað mér að sauma handa honum orm úr gömlum sokkum og nota kannski gömul föt í innvolsið. Ég á mjög stóran poka heima af ósamstæðum sokkum og hafði séð á flickr tuskudýr úr gömlum fötum. Nema hvað að í morgun í kennslu þá bara datt ég niður á þetta skopparakringludæmi. Ég fékk hjá smiði fyrir nokkuð löngu síðan, litlar skífur sem eru boraðar úr spónaplötum. Þið sjáið þetta ef að þið smellið á myndina. Hún skýrir allt. Nú ég hendi ekki litlum trélitastubbum heldur geymi þá til að nota í listsköpun. Þeim stakk ég í gatið og voila, þarna var komin hin fínasta skopparakringla. Við lituðum þær svo með neocolor litum svo að þær yrðu meira spennandi.
Krakkarnir sem eru í 4. bekk voru yfir sig hrifin og lágu á gólfinu í skopparakeppni.´
Nú þarf ég að betla fleiri skífur hjá hinum og þessum smiðum til að fleiri nemendur geti fengið að gera kringlur. Þessu er bara hent.
Fleiri myndir af verkefninu má sjá með því að smella hér.